تا یه چند مدتی خداحافظ ............  .

دلم گرفته از زمین و زمان. دلم گرفته... . خنجرکی که برسینه ام خورده و مرهمش نوش دارو ست و پادشاه کیکاووس.

من از نزدیک خورده ام، من مرده ام وهیچ کسی نیست که بداند و درک کند. من نه شادم و نه خوشحال. من نه سبز  و نه خرم. من نه آنم و نه این. و من هیچم و هیچ من.

دلم گرفته از خودم. از کلام و همنفسم. از درد و درمانم. از زخم و لبهایم و از قلب و اشک هایم. کلامم بر همنفسم می تازد. دردم را درمان فراموش شده است. زخمم را بوسه ام بر لب نیست. و قلبم که اشکم را نه به شادی و نه از غم، زمنزل گاه خود بیرون می راند. و من باز تنهای تنهایم.همانند ... همین حالا. من تنهای تنهایم و هیچ کسی نیست که مرا دراین تنهایی یاری کند.

دلم گرفته از ... .

از هیچ کس دلم نگرفته... ولی چرا مرا هیچ کسی نیست که درک کند؟ چرا هیچ کسی نیست که مرا یاری کند ... چرا؟ و باز آه ی و بخاری و خدایی ولی با این تفاوت که بلند من فریاد می زنم ای خدا:

چرا ؟؟؟؟؟؟؟

خسته ام از همه خسته از دنیا
آسمان بشنو از قلب من این صدا
ای زندگی بیزار از توام
بیزار از این عالم
بیگانه ام با سیمای تو
دیوانه ی دنیای تو
در هم مشکن زنجیر مرا
بهتر که شوم رسوا
بهتر که دگر با دست شما
پنهان شوم از چشم دنیا
خسته ام از همه خسته از دنیا
آسمان بشنو از قلب من این صدا

 

رخ
تا من رخ چون چشمه خورشید تو دیدم
چشمم ز غم عشق تو چشمه ی خون است
زلف
هر لحظه به رغم من در زلف دهد تابی
با تاب چنان زلفی من تاب نمی آرم
پیشانی
گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است
خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی
ابرو
در نمازم خم ابروی تو در یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد
مژه
از کمان ابرویش چون تیر مژگان بگذرد
بر دل آید چون در دل بگذشت از جان بگذرد
چشم
ما مست و خراب چشم یاریم
آشفته ی زلف آن نگاریم
گوش
شیفته حلقه گوش تو ام
سوخته چشمه نوش تو ام
دهان
دهان تنگ شیرینش مگر ملک سلیمان است
که نقش خاتم لعلش جهان زیر نگین دارد
لب
علم در وصف لبش لا یعلمی
عقل در شرح رخش لا یعلمی
زبان
آفرین بر زبان شیرینت
کاینهمه شور در جهان انداخت
چهره
گر بر فکنی پرده از آن چهره زیبا
از چهره خورشید و مه آثار نماند
گردن
گر شبی خود طوق گردد دست من در گردنش
طوق فرمان را چو مه در گردن گردون کنم
گلو
راه پر جان شود آنجای که گام تو بود
گوش پر دُر شود آنجا که گلوی تو بود
گریبان
مشاطه چه حاجت بود آنرا که همی حسن
هر ساعت ماهی ز گریبانش بر آرد
دوش
دل ودینم و دل و دینم ببردست
بر و دوشش بر و دوشش بر و دوش
دست
همت کروبیان شعبده دست تست
سرمه روحانیان خاک کف پای تست
سینه
سینه گو شعله ی آتش کده فارس بکش
دیده گو آب رخ دجله ی بغداد ببر
آغوش
ای همه خوبی در آغوش شما
قبله جانها بر و دوش شما
کمر
کَس در کمرت میان ندیدست
گرچه کمر تو در میانست
پا
نور دل من ز عکس روی تست
تاج سر من ز خاک پای تو
قد
هر سرو که در چمن بر آید
پیش الف قدت چو نون باد

خلاصه اینکه.......
به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم
شمایل تو بدیدم نه صبر ماند و قرارم

مژگان به هم بزن که بپاشی جهان من
کوبی زمین من به سر آسمان من

درمان نخواستم ز تو من درد خواستم
یک درد ماندگار! بلیت به جان من

می سوزم از تبی که دماسنج عشق را
از هرم خود گداخته زیر زبان من

تشخیص درد من به دل خود حواله کن
آه ای طبیب درد فروش جوان من

نبض مرا بگیر و ببر نام خویش را
تا خون بدل به باده شود در رگان من

گفتی : غریب شهر منی ، این چه غربت است -
کاین شهر از تو می شنود داستان من

چو اسیر دام توام ، رام توام ، ای محرم رازم / منم آن شمعی که ز شب تا به سحر در سوز و گدازم / ای فتنه بکش یا بنوازم / بی گناهم بده پناهم ، کز موی تو آشفته ترم / کن نگاهی به خاک راهی ، ای سایه ی لطفت به سرم / به خدا ، محنت ریزد ز نگاهم / امیدم کو ؟ جدا از او پرپر شده ام ، خاکستر شده ام / آزارم کن ، چو چشم خود بیمارم کن / من به جفایت دلشادم ، از غم عشقت خرسندم / از همه عالم بگسستم ، تا که به مهرت پایبندم / عشق و امید صفایی ، ای عشق من چه بلایی / کی ز وفا جانب ما بازآیی