تو اگر ميدانستي كه چه دردي دارد
كه چه زخمي دارد
خنجر از دست عزيزان خوردن
هرگز از من خسته نمي پرسيدي؟
كه چرا تنهايي؟؟!!!

بنام انکه عشق را یک حادثه و جدایی را یک قانون آفرید
آنگاه بوی خوش امدنت در تاریکی دلم پیچید،به قلب خشکیده ام پا گذاشت و دلم را در محاصره ی چشمانت قرار داد.
نگاهم کردی،نگاهت طوفانی بود که خانه های ویران قلبم را ویرانتر کرد و به دمیایی بی رحم پا گذاشت.نگاهت برفهای ریخته در قلبم را آب کرد و در سراسر وجودم آهسته بارانی از عشق را بارید.آنگاه چشمانم بارانی شدند و سیلی از قطره های باران بر گونه هایم جاری شد.میدانم که میایی و برایم تکه ای از طلوع می اوری و چشمای بارانیت را برای آخرین با میبینم و...
کاش قطره اشکی بودم که از چشات سرازیر میشدم.صورتت را میشستم و لبهات را میبوسیدم و آنگاه ارام در زیر پایت جان میدادم و به خواب عمیقی فرو میرفتم.
آدرس:دریا،کنار اتاق های عاشقی،برسد به دست مسافر دشت شوره زاری که توسط صدای باران آبیاری شد.

ناله ز درد هجران واي از غم جدايي
فکر وداع بايد از روز آشنايي
با من بمان برادر طاقت نمانده ديگر
باور نمي کنم من شد موسم جدايي
واي از شب فراق و اندوه بي تو ماندن
دل کندن از تو دلبر دارد چه ماجرايي
اي نازنين گل من گفتي بمانم اما
با ديدن تو گردد مرغ دلم هوايي
گر شام هجر و دوري هرگز سحر ندارد
ماه تو در شب دل دارد چه دلربايي
کرب و بلايت امشب بوي مدينه دارد
همراه عطر نرگس خواند مرا ندايي
گويد غريب مادر ! اي يادگار حيدر
فردا بريده حنجر در دشت کربلايي
...

چقدر سخت است که منتظر کسی باشی که فکر امدن نیست...

مهمان عزیزی باشی که فانوس خانه اش روشن نیست...

چقدر سخت است ادم را از ارزوهایش دور کنند و او را به مسیر نا خواسته ای مجبور کنند...

چقدر سخت است نوشته هایت را نخوانده خاک کنند و اسمت را از خاطره ها پاک کنند...

چقدر دردناک است که احساست را پوچ پندارند..