بعد مدت‌ها چيزی را از جنس عشق و احساسم نوشتم و با روحم صيقلش دادم و به خـــون جگرم غسل. خواب و خيال وجودم را در درونش به بازی گرفتم و نوای گلوی محزونم را در تک تک کلماتش کشتم و همراهش گريستم. آرزوهايم را برای کسی که نمی‌شناختمش گفتم و خواستنم را از جريده ناموزون زندگی‌ام برايش شرح دادم، غم و غصه وجدانم را برايش محزون ســــرودم و تنهــــــا يک حقيقــــت را گذاشتم تا بماند برای قلب کوچک و خالی يک مرد  تنها.

اما روزگار پا به پای من می‌آيد، تا به من بياموزد که اين دنيا را اعتباری نيست که اين تن را اميدی باقی نيست که اين آرزوها نشان بی‌نشانيست. روزگار با من می‌چرخد. مست و ديوانه مرا در آغوش می‌کشد و با خود به ناکجا می‌برد. هوش را، عشق را، محبت را از من می‌ستاند و زهرخندی از ندامت را بر جانم می‌نشاند، تا باز عريان و پابرهنه، مسافر کوير محبت اين ناکجاآباد باشم و هم‌چون «دون کيشوت»، پای در سفر دور و دراز خود بنهم و در شايدی پر ابهام، قهرمان برگردم.

چه قهرمانی، چه عاقلی، چه انسانی !
برايش نوشتم و پاره کردم، شايد از «جنايت و مکافات» داستایوفسکی هم بيشتر، احساس وسواسي داشت مرا می‌کشت، پاره کردم، نوشتم، خط زدم، نوشتم، اما خوب آخر سر شد آن‌چه که می‌خواستم، آن‌چه که احساس می‌کردم يک عصاره از حقيقت عشق من و اوست. اما دقايقی شايد بيش نمی‌گذرد که تصميم گرفتم ديگر هرگز برای کسی ننويسم. از کسی سخن نگويم و از اين يک حقيقت دنيای خزانی‌ام بگذرم.

اين‌بار پاره کردم و گذاشتم تا اين تکه‌پاره‌ها مثل قلبم، مثل قلمم، تکه‌تکه بماند. اسير و دل‌خسته به گوشه‌ای خزيدم و به تنها رفيق ناخوشی‌هايم پناه بردم و آتش وجودم را در درون يک خماری آنی خالی کردم. دم و بازدم را به دست خنياگر اين دودها سپردم و دل ز قيد هر آن‌چه نامش را عشق می‌گذارند، رها کردم و هم نای حافظ خواندم؛ «ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد ...».
می‌گويند اولين نگاه عاشق و معشوق فاصله زمانيست بين مستی و هوشياری، بين خواب و بيداری، آن‌جا که تعلق زاده می‌شود و نطفه يک احساس مشترک بسته می‌شود، اما از عمر اين نوزاد کس سخن نمی‌گويد، از باور اين حقيقت که اين‌جا دنياست و اين دل‌ها، دل مجنون و دل ليلی نيست، همه طفره می‌روند. نگاه‌ها همه هرزه و تاريخ مصرف گذشته، نگاه‌ها همه خاموش و سرد، نگاه‌ها همه مبهم و نامعلوم، همه کورند اين‌جا، همه بی‌نگاهند اين دوران، همه خيره‌اند به يک دروغ.

ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد ...
دل می‌بنديم و عاشق‌وار نفس می‌کشيم، حسادت ديگران را بر خودمان بر می‌انگيزيم و خدا را کافر می‌شويم که معشوق در بر و پيمانه به کف و کار جهان به کام است. از خود و از خويش رها می‌شويم و ريسمان سست و بی‌کفايت تعلق را چنگ می‌زنيم و هر مکافاتی را به هر قيمتی با نام عشق می‌خريم، که ثابت کنيم هستيم.

همه مي گويند كه اسير سراب چشمانت شده ام ...همه مي گويند اسير تارهاي بافته احسا ست شده ام... همه مي گويند و باز هم مي گويند كه قلبم را در سراب گم كرده ام و روزي مرا در بازار عشاقت به قيمت يك لبخند مرا خواهي فروخت ولي من تنها به چشمانت سياهت نگاه مي كنم تا پاسخ سوالهايم در نگاهت بيابم .

می دانم و نمی دانم...می توانم و نمی توانم .....زمانی جسورانه سوار بر اسب سرنوشت می تاختم ولی اکنون اسير ترسهای خود شده ام....از شکست می ترسم و در سکوت به ميدان نبرد نگاه می کنم .... نمی دانم چرا ديگر به جای پيروزی مقهور واژه شکست شده ام....طلسم شده ام در خلوت روحم جسارت را ازدست داده ام ..بر سر خويش فرياد می زنم ولی نمی شنوم....بايد به دنبال خويش بروم وخود را پيدا کنم... شايد جسارت خویش را در شکستهای ديگران گم کرده باشم .

در غروب تنهايي تو را به انتظار نشسته ام.....به افق دور دست چشمانت پرواز مي كنم و نام تو را زير لب زمزمه مي كنم و سر مست از لحظه هاي با تو بودن ترانه زندگي را مي سرايم....چشمانم را مي بندم و با قلبم صدايت مي كنم و قلبم از عطر نگاهت لبريز مي شود مي خواهم حضورت را بر بوم دلم جاودانه كنم...به رقص موزون موهايت نگاه مي كنم به سويت مي ايم تا خستگيهايم را درزلال قلبت مرهم گذارم... بناگاه چون گلبرگهاي گل سرخ در تند باد ابديت محو مي شوي ومن دلتنگ حضورت با گريه اسمان همنوا مي شوم......

داشتم باور مي كردم كه اسمان ابي است و ازبوي صداقت لبخندت سر مست مي شدم....داشتم باور مي كردم لحظه ها بوي ياس مي دهد داشتم باور مي كردم كه زندگي در كنارت ابدي است...داشتم باور مي كردم بودنت را....ولي تو رفتي و مرا با باورهايم رها كردي ومن مرگ عشق را باور كردم و در اتش قلبم سوختم شايد سيمرغ قلبم روزي از خاكستر قلبم يه پرواز درايد .

فلک جز عشق محرابي ندارد ...... جهان بي خاک عشق آبي ندارد...... غلام عشق شو کانديشه اينست ...... همه صاحب دلان را پيشه اينست....... جهان عشق است و ديگر ذوق سازي..... همه بازي است الا عشق بازي .... اگر بي عشق بودي جان آدم که بودي زنده در دوران عالم کسي کز عشق خالي شد افسرده است .... .. گرش صد جان بود بي عشق مرده است.

هر روزصبح که پنجره را ميگشايم بر نيلوفر هاي آبي طلوع عشق را اعلام ميدارم اما آنها سر در گوش هم ميگذارند و مي گويند عشق مرده آه من چگونه باور کنم من عاشقي هستم که بدون وجود عشق ميميرم...
اون که چندسال تمام آسمون زندگيم را پر کرده چگونه ميتواند ناگهان سرد شود يخ کند و از ياد ها برود ...
نهنيلوفرهاي آبي دروغ مي گويند ...
به من بگوييد مرگ عشق دروغ است.  

لبخندی لب های خشک  ترک خورده ات را تکانی می دهد: ـ«من گمشده ام، مرا مجوييد / با گم شدگان سخن نگوييد»

 روی از من و از آسمان برمی گيری و چشم فرو می بندی.می گويم: چشمانت را نبند، باز کن، باز کن، چيزی بخور، چيزی بنوش... با من سخن بگو…

و تو تنها عشق را تکرار می کنی:«گرچه ز شراب عشق مستم / عاشق تر از اين کنم که هستم...»

می گريم، می نالم، و می شمرم، پنجاه و پنج، پنجاه و شش، پنجاه و هفت... پنجاه و هفت روز...

و می شنوم که جهان دارد با شمارش من چيزی می گويد. گوش می دهم. مثل دای پيچدن باد در علف است، مثل افتادن آب در گردش رودخانه، مثل نشستن موج بر ساحل، مثل  آوازی که هزاران نفر با هم بخوانند: «... عاشق تر از اين کنم که هستم،.. عاشق تر از اين کنم که هستم،.. عاشق تر از اين کنم که هستم...» صدا هر دم اوج می گيرد اما در هر اوجی نرم تر و سبک تر و آرام بخش تر می شود. می دوم و پنجره را باز می کنم و با آن ها همصدا می شوم: «عاشق تر از اين کنم که هستم...»

به سوی من برمی گردی و از لای چشم به پنجره نگاه می کنی و آرام آرام چشمانت را می گشايي و سرت را اندکی بالا می گيری. حالا چشمانت به تمامی گشوده شده است. می بينمشان که دو گوی نورانی می شوند، دو خورشيد شگرف که همه ی جهان را در خود می گيرند. بر می خيزی. چون آفتابی که مه را بشکافد از راهروهای سفيدپوش می گذری. بر سنگفرش ها پا می گذاری و از ميدانی که نام عشق را برخود دارد بر رودخانه ی خيابان ها و گذرگاه ها جاری می شوی. صدای قدم هايت از لابلای بيدهای مجنون می گذرد و با عطر درختان سنجد در می آميزد و تا عمق آسمانی می رسد که کم کم به ستاره می نشيند.

می خندد و روی از من بر می گرداند و ديگر به التماس هايم توجهی نمی کند.سی و هفت روز است، چهل روز است، چهل و پنج روز است. ديگر می ترسم روزها را بشمرم. از فکرش هم می ترسم. جاده دارد به شب می رسد، نور ها ديگر به سختی از ميان دست های بيدها بيرون می آيند، سياهی زير چشمانت  به سايه روشن های غروب های مه آلود ميماند و نگاهت به دو نقطه ی نورانی ـ همچون دو خورشيد که از دورترين سرزمين ها بتابند.  نورش دارد کورم می کند. اين همه نور از کجا به چشمان تو آمده که وقتی نگاهشان می کنم آتش می گيرم؟

برگ ها را می شمرم: يک، دو، سه ..... چهل و هفت روز...!. بس است ديگر، بس است.لبانت تکانی می خورد. به زحمت از لای آن می شنوم: «ای بيخبران ز درد و آهم / خيزيد و رها کنيد راهم...»

می خواهم دستت را بگيرم اما به چشم هم زدنی به آن سوی دنيا می روی. دستانم تا آن سر دنيا کشيده می شوند و به تو نمی رسند. بر بيابان های تلخ فرو می افتی، تن لاغر و شکننده ات را بر راهروهای سفيدپوشی می کشند که سياه پوشانی با انگشت های اشاره تو را دعوت به سکوت می کنند.به زنان سفيد پوشی که گيسو ندارند می گويم: ـ شما کاری کنيد! به حق گيسوانتان که دارد بر باد می روند کاری کنيد! به حق تن هاتان که بی آفتاب پوسيده می شوند کاری کنيد!

روی می پوشانند و انگشت بر دهان می گيرند: هيس...!می دوم، به خيابان می روم، و به شاعران و کاتبانی  که با پشت های خميده بر گذرگاه های دل شکسته خط بيهودگی می کشند می گويم: شما کاری کنيد، کاری کنيد ...قلم های شکسته شان را نشانم می دهند و می گريزند. مردان پشت پنجره های تنهايي نشسته اند و گريه می کنند. به آن ها می گويم برخيزيد، کاری کنيد. زبان های بی رنگشان با هر هق هقی سرخ می شود و می سوزد.  غروب بدجوری دارد فرو می افتد و هنوز، شب نشده، جيرجيرک ها آواز تاريکی را شروع کرده اند. اما هنوز می توانم بشمارم، سنگ ها را می شمرم، سنگ های سفيدی را که حتی در تاريکی برق می زنند:  پنجاه و يک روز، پنجاه و سه روز، پنجاه و پنج روز... امروز پنجاه و پنج روز است..

باز می گردم. از راهروهای سفيدپوش می گذرم. شيشه های شکسته سرُم سطح راهرو ها را پر کرده است. به اتاقت می دوم. هنوز لای چشمانت باز است و هنوز دو نقطه نورانی مرا به آتش می کشند.  می گويم: ـ عشق را رها کن، گم می شوی. گم خواهی شد.

 

ادامه دارد... .

از جاده باريکی که بيدهای مجنون چترش شده اند می گذرم. دست های لاغر و شکننده ی مجنون بر زمين رها شده است. تازيانه ی نور، آن ها را می نوازد،  بر من می تابد و  از من می گذرد. فکر تو لحظه ای آسوده ام نمی گذارد. بی اختيار و بی وقفه روزها را و هر آن چه را که می شود شمرد می شمرم، همه ی خط ها را، همه ی درخت ها را و همه ی گل های آفتابگردان را.  ده روز است که چيزی نخورده ای. رنگت ديگر حسابی پريده. لازم نيست خودت را اين همه آزار دهی. تو که اين همه سخت گير نبودی.

فرز وچابک برمی گردد، به من نگاه می کند و دست بر سينه اش می گذارد:

ـ«عشق آمد و کرد خانه خالی / برداشته تيغ، لاابالی...»

گفتم: درست است، اما می تواني صبر کني. همه صبر می کنند، دوستانت را ببين، سال هاست که صبر کرده اند و باز هم صبر می کنند. می گويند صبر کار خوبی است...

شانه بالا می اندازد و روی به سويي می گرداند:ـ «نه صبر بود نه خورد و خوابم/ تا آن چه طلب کنم بيابم»

به آرامی می گويم: بيست روز است که لب به غذا نزده ای. همه جا از تو می گويند. بعضی ها فکر می کنند که عقلت را از دست داده ای. چرا خودت را بر سر زبان ها می اندازی؟

می گويد:ـ چرا نمی فهمی؟ من عاشق ام، عاشق!

ـ هيس ! هيس ..خوب نيست.

می گويد:«در عشق شکيب کی کند سود / خورشيد به گِل نشايد اندود...»

ـ هيس، هيس.  بيست و پنج روز است چيزی نخورده ای... سی روز است، سی و پنج روز است. همه برايت دست به دعا برداشته اند. همه می گويند از خدا بخواهی که از اين شوريدگی به در آيی. بلند شو بلند شو و از خدا بخواه. به او بگو: «رحمت کن و در پناهم آور / زين شيفتگی به راهم آور.»

 

ادامه دارد... .